Xayolimda yo‘qdir na viqor, na kin.
Baribir bir kuni sizdan ketaman —
Qayga ketganimni bilmaydi hech kim.
Men ishga boraman, ishdan qaytaman,
Ko‘ksimda yuragim urar, tinmaydi.
O‘g‘limga eng shirin so‘zlar aytaman,
Mening yo‘qligimni hech kim bilmaydi.
Do‘stlar davrasida goh sharob ichib,
Goho og‘u ichib o‘ltiraman jim.
Ko‘chada kezaman odamlar kechib —
Mening yo‘qligimni bilmaydi hech kim.
Tabassum qilaman tanish-bilishga,
Do‘konda navbatga turaman horg‘in.
Hech kimni qo‘ymaydi ortiq tashvishga
Xalaqit bermaydi mening yo‘qligim.
Mening ko‘kragimda yonib oqibat,
Kul bo‘lib, sovrilar mayda savdolar,
Unda quyosh kabi lovullab faqat
Ona O‘zbekiston surati qolar.
Savollar bermagin — azobdadir jon,
Yaxshilab yashasang, umr bu — qiynoq.
Qaydan qaytishimni bilaman ayon,
Qayga borishimni bilmayman biroq.
Usmon Azim